Terugblik: Het GWS-weekend

Het GWS weekend, moet ik nog meer zeggen? Ja, eigenlijk wel, anders zou dit best wel een triest en
kort stuk worden en dan wordt de secretaris weer boos . Dus hierbij toch nog een iets uitgebreidere
terugblik op hoe ik het GWS weekend 2018/2019 heb beleefd.

Vrijdag 16 november 15:00, de aankomstdag. Een eerste indruk van de locatie, die dit jaar groot,
gezellig en natuurlijk het belangrijkste: warm was. De commissie kwam al snel bij een en het
inrichten kon beginnen. Elke kamer kreeg een eigen tijdvak met natuurlijk bijpassende meme’s en
rotzooi. De eetkamer werd gezellig ingericht en in de feestzaal werd de muziekinstallatie aangesloten
en de lampjes opgehangen, wat nog niet zo makkelijk bleek te zijn. Vanaf 17:00 druppelden de eerste
mensen binnen en kon het feest beginnen. Met een heerlijke maaltijd achter de kiezen, die ook
zonder de rijst voldoende bleek te vullen, begonnen de eerste mensen aan de heerlijke koude pitt
biertjes te lurken. Tijdens het avondeten werd Tom echter uit het niets ontvoerd door twee
bokkenrijders. Dit leidde tot een hoop chaos en pas na een koude, doodsenge tocht door het bos in
verschillende groepjes kon Tom veilig uit het bos worden gered. Dat moest natuurlijk gevierd worden
en de menigte verplaatste zich naar de feestzaal. Hier werden spelletjes gespeeld, werden nieuwe
mensen ontmoet en heerlijk werd heerlijk gedanst. In de keuken werden de nodige eitjes gebakken
en vonden goede gesprekken plaats. Dit ging nog een tijdje zo door, voordat mensen het langzaam
wel mooi vonden geweest en lekker hun nest in kropen. Op naar de tweede dag!

Hoofdpijn, dorst en depressief. Zo werd menig GWS’er wakker op zaterdag 17 november. Dit gevoel
verdween echter al snel na een heerlijk bakje koffie, een jus d’orange en opnieuw een gebakken
eitje, er moet namelijk wel voldoende ei gegeten worden op zo’n weekend. De weekendcommissie
voelde de sfeer goed aan en laste de middagactiviteiten af. Zo kon iedereen heerlijk zijn eigen ding
doen. Er werd gevoetbald, gevolleybald en wederom werden er vele spelletjes gespeeld. Sommigen
gingen al snel weer stunten met Stef, terwijl anderen probeerden te achterhalen wie er deze keer
Hitler was. Zo kabbelde de middag lekker door, totdat iedereen opeens verrukt opkeek van zijn/haar
bezigheden, toen de frietkraam het terrein op kwam rijden. Anderhalf uur lang onbeperkt friet en
snacks! Wat willen arme studenten nog meer? Nadat iedereen zijn buikje rond had gegeten was het
tijd voor de cantus, een jaarlijks terugkerend fenomeen wat eigenlijk altijd weer ouderwets escaleert.
Ook dit jaar was de cantus een groot succes. Onder leiding van Sabien, Yves en Hanneke scandeerden
de prachtigste liederen door de zaal en werden er vele ad fundum gedronken. De cantus ging voorbij
in een waas en eigenlijk de rest van de avond ook. Wat ik me er nog van herinner zijn de vele dansjes,
het avontuur in de telefooncel en natuurlijk de gebakken eitjes, altijd maar die gebakken eitjes. Na
een heerlijke avond viel iedereen weer in een diepe slaap.

De zondag is altijd zo’n heerlijke trieste dag. Iedereen pakt moe en brak tergend langzaam de spullen
in en begint aan die lange reis terug naar Nijmegen, waar een heerlijk bed staat te wachten. Voor de
weekendcommissie betekent de zondag ook het opruimen van de tyfusbende die de rest heeft
achter gelaten. Tegen een uurtje of 3 aan was het opruimen klaar. Een leuke locatie en geweldig
weekend achter latend stapte iedereen moe maar voldaan in de auto terug naar Nijmegen.

Iedereen bedankt voor het komen en de gezelligheid en tot volgend jaar!
Namens de weekendcommissie,

Pim Smeets