Terugblik: Ledenweekend door Marrigje Borst

‘Een weekendje weg’, bij die term denk je al gauw aan een dag of twee fietsen in één of ander vaag dorp op de Veluwe met je ouders, iets met een wellness-resort om je poriën te reinigen of doen alsof je enorm veel verstand hebt van de cultuur in Verweggistan. Een weekendje weg met studievereniging Den Geitenwollen Soc echter, is hele andere koek.

Aangekomen in Amerongen wist ik niet wat me te wachten stond, alhoewel de gigantische hoeveelheid bierkratten me toch wel een indicatie hadden moeten geven.. Als kersverse, naïeve eerstejaars dacht ik natuurlijk dat 72 kratjes nooit of te nimmer op zouden gaan in 2 dagen. Boy was I wrong.

Het was een wilde rit: We zijn in Escape Rooms opgesloten waar we naast chocoladeletters, puzzelstukjes en enkele spinnen ook nog eens een lijk troffen, bovendien besloot dhr. Vrijdag hier uit het raam te klimmen terwijl de deur gewoon open was. We zijn de weg kwijt geraakt op weg naar de supermarkt, dit fenomeen was uiterst bijzonder aangezien de Jumbo in kwestie 700 meter van onze slaapplaats verwijderd lag. Dit was overigens het eerste GWS-weekend met een thema (muren), dus was er een klaagmuur aanwezig waar iedereen kon zeiken over het eten, de kou, de verplichting tot ‘dingen doen’ en menige andere vorm van wanbeleid. Ook was er dus een muur-quiz, zijn er menselijke muren gebouwd en hebben sommigen onder ons tegen muurtjes aan staan tongworstelen.

Voor ik er erg in had was het zaterdagavond, tijd voor de beroemde, de beruchte, de beroem-ruchte cantus. Hoewel het heerlijk is om een avond gênant hard mee te blèren op levensliederen als ‘Eternal Flame’, ‘Wonderwallen onze eigen ‘I Want It That Way, hoe intens prettig het ook is om te horen dat alle vrouwen hoeren zijn om vervolgens ‘Walking Down Canal Street (niet) mee te zingen: Ik was minder blij met de daarop volgende algehele morning-after misère.

Zwak, ziek, misselijk en toch voldaan kroop een ieder die zondagmorgen hun bed uit, pakte hun kleertjes en andere bezittingen bij elkaar en strompelde vervolgens in hun pyjamaatjes de bus in om verder te slapen. Toen ik ’s avonds weer schoon en warm aan het avondeten zat, kon ik wel huilen van geluk om de heerlijke groenteschotel vol vitaminen en liefde. Toch is één ding zeker: Volgend jaar doen we het onszelf allemaal weer aan!

Enkele foto’s van het ledenweekend:

DSC00240

DSC00258